هی می نویسم. هی پاک می کنم. می خوام یه چیزی بنویسم که مدل این متن های از پیش آماده شده ی کارت دعوت ها نشه! اما نمیشه!

فقط می تونم بگم مرسی.

خیلی مرسی.

از مهربونی ها و لطف تو و همتون ٬ همه ی اونایی که اینجا یا با مسیج و تلفن و کامنت دلم رو شاد کردید ممنونم.

 لحظه ایی که آدرس رو گرفتم و باز کردم تا چند لحظه ی اول تو بُــهت بودم. دست هام رو گرفته بودم جلوی دهنم که یه موقع جیغ نزنم! و همین طوری گریه می کردم و تک تک کلمه ها٬ عکس ها و دست خط هاتون رو بو می کشیدم. می دونم ممکنه خیلی خنده دار به نظر برسه اما من اون لحظه دقیقا همین کارو می کردم و هی از دگری تند تند تشکر می کردم! یه خط می خوندم یه خط تشکر می نوشتم!

فقط می تونم بگم مرسی. از همتون. خیلی سوپرایز شدم. خیلی خوش حال شدم.  خیلی انرژی مثبت گرفتم! مرسی. هزار بار مرسی.

 

ته نوشت : یه عذر خواهی هم بدهکارم. به اونایی که این چند روزه به تلفن هاو مسیج هاشون جواب ندادم. من خوبم. یعنی با دیدن این همه نوشته ی سرشار از مهربونی بهترین حال دنیا رو دارم.

ته نوشت ۲ : وااای به خدا سعی کردم خیلی لوس نشه ها؟! اما خب چی کنم؟! لوسم! نوشته هامم لوس میشه! به من چه!

ته نوشت ۳ : وای ازون موقع تا حالا هی دارم به خودم می قبولونم که نشون دادن این کادو به آدم های دنیای واقعیم کار خیلی احمقانه ایی ِ چون باعث میشه خودم هم لو برم! اما خب کی می تونه جلوی خودش رو بگیره که این کادو رو به بقیه نشون نده که من دومیش باشم؟!

ته نوشت ۴ : خیلی زیاد مرسیییییییییییییییییی !! خیلی زیاد! خیلی خیلی زیاد! می فهمید ؟؟

حالا مگه من خوابم می بره از شدت ذوق مرگی؟!