یاد اون روزی افتادم که ... تو بزرگراه همت نه نیایش شرق٬ با صد و چهل تا داشتم میومدم و عجله داشتیم و تو یهو دستت رو گذاشتی روی پام! از لاین یک کم کم اومدیم لاین دو. بعدش لاین سه! بعدش هم زدیم بغل. البته بغل بزرگراه٬ نه بغل هم! اگرچه که تو پارکینگ چند روز قبل ترش حسابی از خجالت هم درومده بودیم ولی خب اون روز تو شلوغی پنج شنبه غروب نمیشد ... نتیجه گرفتم هر وقت عجله داشتیم ٬ عجله نداشته باشیم! با خیال راحت به عشق بازی برسیم بعد حرکت کنیم که منجر به تصادف بقیه ماشین ها باهم دیگه نشیم!
ته نوشت : وای من انگیزه می خوام واسه خوندن درس های این ترم! یعنی در این حد اوضاع درس خوندنم فجیع شده ! یعنی نیس از ترم اول احساس کردم (یم) هممون لیسانسه های این مملکت شدیم رف پی کارش! دیگه این یکی دو ترم باقی مونده رو داریم تو سربالایی با دنده سه میریم و لیسانس نداده دستمون رو همانند انرچی! هسته ای حق مسلم خود می دانیم!! این تابلوئه رو هم که نوشته با دنده سنگین حرکت کنید نمی بینیم.
هـــِی پسره!
تو دیگه نمی خواد منو دوست داشته باشی!
من تو رو اندازه ی هردو تامون دوستت می دارم !
ته نوشت دو : بلی! و اینگونه می شود که یک انگیزه ی خفنی برای درس خوندن پیدا می کنیم وحشتناک!