توي اين يک ماهي که گذشته انقدر اتفاق هاي ريز و درشت هستن که وقتي رديف شون مي کنم جلوم تا از همون روزهاي اول که « بايد بنويسم » شروع کنم به نوشتن تا روزهاي دوري و دل تنگي و امتحان ٬ ناخوداگاه مي بينم .. اووه ... چقدر زياد ميشه  و واسه شما ها خسته کننده تا بخونيدش. شايد تغيير احساسات من و شايد دوري از خونه و خونواده مهم ترين اتفاق هاي اين يک ماه اخير بودن. اگرچه که دلم مي خواد از تمام خاطرات تلخ و شيريني که توي اين يه ماه به من گذشت بنويسم چون مي دونم ديگه هيچ وقت هيچ وقت خاطراتي با اين طعم برام رقم زده نميشه اما باز ميگم خب اين خاطرات براي من عزيزن نه شماها! پس ترجيح ميدم توي دفتر خاطرات شخصي خودم اين خاطرات رو بنويسم و اين يک ماه رو توي آرشيو اين وبلاگ خالي ميذارم. هفته ي آخري که زنجان بودم با وجود اينکه سخت ترين امتحاناتم توي همين هفته ي آخر بود و با وجود اينکه من شب ها کمتر از سه چهار ساعت فقط مي خوابيدم اما بي شک يکي از بهترين هفته هاي زندگي من بود. زندگي خوابگاهي بين يه مشت آدم با فرهنگ هاي مختلف و با سليقه ها و اخلاق هاي مختلف واقعا شجاعت و صبر ايوب مي خواد . شجاعت براي بيان کردن عقيده و نظر خودت بين اون همه آدم با پس زمينه هاي مختلف خونوادگي و صبر ايوب واسه تحمل کردن کارها و عقايد - از نظر تو مسخره ي - ديگران! زندگي با کمترين امکانات رفاهي و کمترين آسايش و کمترين حريم خصوصي باعث ميشه قدر خونه و زندگي و اتاق خودت رو بيشتر بدوني و وقتي برميگردي مثل ديوونه ها در و ديوار اتاقت رو بو کني و خداروشکر کني که برگشتي خونه و موقع چايي صبحانه خداروشکر کني که يکي زودتر پاشده و چايي دم کرده و مجبور نيستي چايي از ديروز مونده رو بخوري! ولي باز با اين حال وقتي دو روز که از برگشتنت مي گذره دلت واسه همون آدم هاي خوابگاه ( نه فقط دوستات ) حتي اون آدم هايي که عقايدشون به نظرت مسخره و عجيب ميومد تنگ بشه. نه فقط واسه اون آدم ها حتي واسه اون تخت کذايي ت که وقتي يکي تو اتاق بغلي راه ميرفت تختت ميرفت رو ويبره! حتي واسه اون آشپزخونه ي کثيفش که مي خواستي دو تا دونه ظرف بشوري کَفِش يه ليتر آب جمع ميشد! حتي واسه اون خونه خرابه هه که پشت خوابگاه تون بود و ساعت ها مي رفتي پشت پنجره مي نشستي و به آدم هايي که سال ها پيش توي اون خونه زندگي مي کردن و سرگذشت هاي اون آدم ها فکر مي کردي. حتي واسه هر شب زنگ زدن به صد و ده و از فرط عصبانيت از دست مزاحمت هاي پسرهاي شرور محله گريه کردن و حتي واسه .... خيلي چيزها هست که دلت واسشون تنگ ميشه ... اما باز هنوز هم باورم نميشه که برگشتم خونه! به پيانوم با حسرت نگاه مي کنم و خوش حال ميشم که بالاخره بعد يه ماه ميتونم پشتش بشينم. واقعا اون روزها که زنجان بودم اين روزها رو ـ همين روزهايي که الان توش هستم رو ـ توي هاله ايي از ابهام ميديدم مخصوصا اون يکي دو هفته ي اول که کارم اين بود که هر شب برم زير پتو و يکي دو ساعتي اشک بريزم.اما کم کم عادت کردم به اينکه اينجا خوابگاه است! قرار نيست با صداي سوت قطار از خواب پانشي! قرار نيست با صداي خنده ي جيغ مانند يه آدم احمق که نصفه شبي با يه آدم احمق تر از خودش حرف ميزنه به حالت ترس از خواب نپري! .... هيچي ديگه ... همين ... اين همه نوشتم که بدونيد من کجا بودم اين يه ماهه. خوش بختانه با وجود اينکه هنوز نتايج همه ي امتحانام نيومده اما عالي بودن. هفتم امتحانام تموم شدن اما قرار بود با دوست هام يکي دو روز بريم زنجان گردي. حدود يک هفته قبل از اتمام امتحانام يادم افتاد که کاش با ماشينم ميومدم زنجان که اينجا انقدر زير آفتاب نسوزم. که مامان و بابام زحمت کشيدن و اومدن زنجان واسم ماشين آوردن و خودشون برگشتن. روزهاي خوبي با اين ماشينم توي زنجان داشتيم که هيچ وقت يادم نميرن. جمعه ظهر از آموزشگاه جديدي که توش از اين ترم قراره کار کنم زنگ زدن و گفتن ساعت نه صبح کلاس داريد. ديگه شنبه صبح زود من و نرگس و نياز از زنجان راه افتاديم ( دوستام با من اومدن تا من توي اتوبان اون وقت صبح تنها نباشم ) تا من به کلاس ساعت نه صبحم برسم. طفلکي ها بچه ها همين رسيدن خونه مون زنگ زدن آژانس و رفتن سوار ماشين بشن تا برگردن زنجان و من تا يازده يه کلاس تقريبا سطح بالايي داشتم و دوباره عصرش هم از چهار تا هشت. ديگه شب که ساعت نه رسيدم خونه جنازه بودم! امروز هم يه کلاس ديگه داشتم. البته البته يه کلاس جديد! تا حالا من با اين رده سني کلاس نداشتم. واي محشرن! بچه هاي زير سن آمادگي و مهد کودک! شونزده تا پسر بچه ي اين سني! خداروشکر ديروز با اين بچه ها کلاس نداشتم وگرنه نا نداشتم تا باهاشون سروکله بزنم! خوش بختانه برخوردم خيلي خوب تر و بهتر از اون چيزي بود که حتي خودم فکر مي کردم.... انقدر بچه ها جذبم شده بودن که حتي اون يه سري که اول کلاس با گريه و مامان هاشون اومده بودن سرکلاس ديگه از کلاس نمي خواستن برن بيرون و از سر و کول من بالا مي رفتن! من هميشه فکر مي کردم اين فقط دختربچه هان که شيرين و خواستني ن اما امروز واقعا ازين پسر بچه ها خوشم اومد. خدارو چه ديدي شايد رفتم ترم بعد همه ي کلاس هاي سن بالاهامو تعطيل کردم اومدم به اين سن درس دادم. واي که چه دنيايي دارن! ايمَجينِيشنون خداست!! بگو ف! تا فرح زاد که چه عرض کنم! تا رامسر ميرن و بر مي گردن! اول کلاس من مرتب با کلاس موها درست شده رژ لب خوشگل! آخر کلاس من ژوليده! موهام کج و خل و مقنعه که چه عرض کنم! يه تيکه پارچه رو سرم بود! چون من پابه پاي اين بچه هاي مهد کودکي براي يادگيريشون از روش تي پي آر استفاده کردم و هر کاري بگيد کردم!!! اون موقع که داشتم بالا پايين مي پريدم همش مي گفتم استاد کجايي که ببيني چه جوري دارم تئوري ها رو عملي انجام ميدم و نمي بيني!!!

خلاصه همين ديگه .... اين بود انشاي من در باب چگونه اين يک ماه غيبت صغراي خود رو گذرانديد. راستي ... از پيشنهادات و انتقادات کساني که به اين سن بچه ها درس ميدن يا درس دادن قبلا استقبال ميشه .... بازم ببخشيد اين پست من انقدر طولاني شد .... :)