چگونه قرار است بگويم که تنم پر است از نوشته هايي که مي دانم به رسم روزگار هرگز نبايد بنويسمشان. چگونه قرار است اشک هايم را از سر نياز به محبتت خودم بدزدم تا نامحرمي نبيندشان؟ چگونه قرار است ديگر از دل تنگي ها و سوم شخصي ننويسم که برايم اول شخص ست و به پاکي خيال هاي خام دخترانه ام ؟ گيرم من جرئت نوشتن اسمش -ت- را در نوشته هايم ندارم٬ گيرم من هنوز هم درگير ناشناس ماندن و ناشناس نوشتنم٬ گيرم من هنوز هم هر وقت دلم مَرد مي خواهد تو در ذهنم مي ايي و آغوشت تنها مامني ميشود برايم تا اشک بريزم و خالي شوم. گيرم به تنها کسي که تا الان بهش  گفته ايي " دلم برايت تنگ شده "  هم من بوده ام. اما هيچ کدام اين ها باعث نميشوند من اينجا برايت چيزي بنويسم. يا نمي دانم ... تو و او را از هم جدا کنم و براي دو نفرتان بنويسم که اصلا مگر از اول هم يک نفر نبوديد؟ " فراموشي انتقام بدي ست. " يادم مي ايد هر دويتان هم اين را هميشه مي گفتيد. اصلا خودت گفته بودي. بگذار از همين جا به بعد تو و او را يکي کنم و براي يکي تان بنويسم. مي دانم انتقام بدتر از فراموشي همين يکي کردن دو ضمير مخاطب و سوم شخص است. اما مگر نگفته بودمت که چقدر شبيه هماني هستي که روزگاري من دوستش داشتم و ازو فرار کردم ؟ داشتم مي گفتم ... فراموشي انتقام بدي ست. با اين حال من دلم خواسته٬ بهتر است بگويم "هميشه" دلم خواسته همين انتقام را تو از من بگيري. مي دانم ... دل رحم تر و مهربان تر از اين حرف ها هستي که بخواهي اين طور از من و خيال من انتقام بگيري. اما باور کن اين طور من راحت تر مي توانم زندگي کنم. من را حذف کن ? ديليتم کن٬بي انکه بداني اصلا زماني بوده ام. زماني در خيالت با من نفس کشيده ايي. با من زندگي کرده ايي. با من بوده ايي. کنار من در ماشين بوده اي و گفته ايي " تو رانندگي کن من نگاهت مي کنم" اصلا فکر کن هيچ وقت کنار من در ماشين نبودي. اصلا فکر کن من رانندگي بلد نبودم. اصلا فکر کن تو هيچ وقت اين جمله را به من نگفته ايي. اصلا فکر کن موقعي که من داشتم توي کيفم دنبال عينکم ميگشتم تو نبودي که دستت را آوردي جلو تا فرمان ماشين را بگيري تا مثلا با ماشين جلويي تصادف نکنيم. اصلا فکر کن من نبودم. اصلا اين طور بهتر نيست؟ مي داني .... اجازه هست رُک باشم؟ اين طور بهتر است. يک بار در زندگي ام به او گفتم دوستش دارم و نشانم داد که لياقت شنيدن " دوستت دارم " هاي من را ندارد. مي پرسي چرا؟ دليل چرايش شايد پيش خودت-ش- باشد. شايد دليلش همان دوست داشتن هاي ديوانه واري بود که بعد از شنيدن ان عبارت احمقانه از زبان من دچارش شد. شايد دليل فرار و ترس من ? همان عشق بي حد و حصر او بود و من بعد از آن ترسيدم به کسي بگويم دوستش دارم. بي آنکه بدانم چرا راهبه شدم. گوشه گير شدم و خودم را زدم به کوچه خريت! که هنوز هم دوستش دارم. که هنوز هم بعد از آنکه مرا از آغوشش راند و مرا به دليل تاب نياوردن زير بار آن همه!!!  " خوش بختي " اعتراض کرده بودم ٬ "هوس باز" خواند٬دوستش دارم. براي تو - با خود ِ خودت هستم - چه فرقي مي کند؟ که من باشم يا يک دخترک ديگري که او هم هوس باز ست؟ يا يک دخترکي که هنوز بکارت احساسش ازاله نشده ؟ مي دانم که فرق بدي دارم و به همين دليل هم دارم اين ها را به تو و نه کس ِ ديگري مي گويم که من احساسم را قبل تر ها يک جايي همين جاها ٬همين دور و بر ها٬ شايد در همان کافه ايي که تو و او مي رفتيد٬ خرج کس ِ ديگري کرده ام که اوي ِ من هم شايد همين لحظه در همان کافه دارد براي کس ِ ديگري خرج مي کند که اوي ِ تو هم الان در همان کافه روبروي يک پسر ديگر نشسته که من نشسته بودم که تو نشسته بودي که .....

مي بيني؟ دور تسلسل را مي گويم؟ که چقدر ساده مي گذريم و مي گذرد و ... تمام ميشود ... فينيش .... دي اِند ... . به همين راحتي و البته بدمزه گي .... زنده گي را مي گويم .... بهتر است خومان را خسته نکنيم و دوباره عاشق نشويم و سعي کنيم با طعم همان خاطرات گسي که از انها داريم روزگارمان را سر کنيم تا ببينيم " چه پيش مي آيد " ..... اين چه پيش مي آيد ِ من فکر نکن از ان " چه پيش مي آيد " هايي ست که دخترکاني که خودشان را صد قلم آرايش مي کنند و در بغل هر ننه قمري مي خوابند و منتظرند تا طرف برود انها را به زني بگيرد٬ است. نه اين چه پيش مي آيد ِ من .... نمي دانم دقيقا چه مدلي ست .... نمي دانم ... اما مي دانم از ان چه پيش مي آيد هاي ِ زن هاي شوهر دار هم نيست که به اين اميد زن ِ مردي پولدار و نمايشگاه بنز داري مي شوند تا ببينند بعدش  "چه مي شود". آيا بعد ازينکه دويست بار زير ران هاي مردي که کت و شلوار پنجاه هزار دلاري جورجيو آرماني! مي پوشد٬خوابيدند و بعد ازينکه دويست بار زير گوششان نجوا شد که دوستشان دارند مهرشان به دلشان ميفتد يا نه ... از اين مدل ها هم نيست ..... نمي دانم .... اين زير گوشَت نجوا کنند دوستت دارم را که گفتم ياد نجوايش افتادم ... ( اِي لعنت به من که هر چيز بي ربطي هم مي گويم باز " ياد " اين لعنتي مي افتد به جانم! )

همه مي گويند چيز شکستني را نبايد در معرض ديد گذاشت. يک بار شکسته ام. براي بار دوم ... نمي دانم آيا اين بار شسکته بندي پيدا ميشود که بتواند دوباره مرا بند بزند يا نه؟ نمي دانم طاقت و تاب مي آورم يا نه ؟ اصلا چه دليلي دارد اين ها را از خودم بپرسم که مي دانم تاب نمي اورم. مي دانم تازه دارم عادت مي کنم در يک شهر غريب که ميروم ساعت ها به گوشي لعنتي به اِسکرين سِيورش خيره نشوم. تازه دارم عادت مي کنم که وقتي رسيدم زنگ نزنم به کسي و خبر سالم رسيدنم را به گوشش نرسانم. تازه دارم عادت مي کنم به بي کسي. به تنهايي. به اينکه دوستانم براي محض خنده و شوخي با هم قرار بگذارند هر نيم ساعت يک کدامشان براي من يک ميسد کال بيندازند تا تلفنم زنگ بخورد و من از اين تنهايي و گوشه گيري در بيايم. به اينکه به روي خودم نياورم که وقتي آخر شب ها تلفن من ميسد مي افتد يعني اينکه الان تلفن حرف زدنشان تمام شده ست. به روي خودم نياورم که همين موقع ها ما هم خداحافظي مي کرديم و با شوخي و خنده و بغض و اشک و آه و خون و بغض و درد و همين " عادت ميکنم٬ عادت ميکنم " ها جواب اس ام اس شان را با نيش باز و متلک و مثلا خنده و مثلا  " حالم ازين کارها به هم مي خورد "  بدهم که " خسته نباشيد " که من ... .  بگذريم ... دارم عادت مي کنم به نبودنش. که بايد عادت کنم. دارم ياد ميگيرم .... مي بيني؟ فراموشي را مي گويم. مي خواهم فراموش شوم و فراموش کنم. که روزگاري عزيز کسي بودم که الان در اين روزگار نيستم. همين که روزگاري دوستم داشت برايم بس. قبل تر ها هم اين را گفته بودم .... نگفته بودم؟ ميمونه يه توهم و يه خيال که برام بسه. براي وقت هاي بي کسي و تنهايي هام توهم و خيال برام بسه. که تو واقعيت و بيداري هِي گريه کنم که تو خيالم اون آروم با سر انگشت هاش اونارو پاک کنه و پيشمونيم رو ببوسه و بگه : نبينم رزي من غصه بخوره؟؟ برام همين ها آرام بخشه ... همين ها تسکينم ميده ... من دارم به همين خيال ها و همين توهم ها عادت مي کنم .... ميبيني چقدر قانع شده ام؟ ميبيني؟  پس چرا دوباره عاشق بشيم؟ يادمه مي گفتي .... عشق تازه عشق قديمي رو مي شوره - يا يه همچين چيزايي- ... مي ترسم ... به خدا مي ترسم که يه عشق جديد بخواد تورو ازم بگيره. بخواد خيالت رو ازم بگيره. آغوشت بشه واسم خيانت. مي بيني؟ آغوش تو؟! براي من؟؟ خيانت؟؟ نه ... باور کن سخته .... سخته که ديگه نتونم بيام تو آغوشت گم بشم. خودم رو گم کنم از اين همه جنجال و از اين همه اشوبي که توش هستم. مي بيني ... برايم سخت است .... حتي اگر قرار بر نشکستن دوباره ي من هم باشد برايم سخت است که خيانت کنم ..... قبول که به من گفت هوس باز .... ولي نبودم? بودم؟ بودم? نبودم؟ فقط ميدانم در خيال من هميشه او بوده است. حّي و حاضر . هيچ وقت " هستنش " ٬ برايم " بود " نمي شود. مي خندي؟ هوم٬بخند... احساساتي ام؟ نمي دانم ... شايد به همين دليل باشد که مي ترسم .... که شيشه ي احساسم دوباره ترک بردارد. ولي ميدانم هنوز هم وقتي ياد شکستن بغضم در ماشين زير باران بعد از ان اتفاق لعنتي! مي افتم درست زير سينه ي چپم بدجور اذيتم مي کند. وقتي ياد آن خنده ي مسخره ي خودم بعد از شنيدن حرفش مي افتم - که مثلا نمي خواستم جلوش گريه کنم!!! که مثلا نمي خواستم با بغضي که مي شکنه٬ با دلي که مي شکنه٬ ناراحتش کنم!!! -  يه مزه ي تلخ و يه سوزشي ته ِ گلوم٬ مثل استفراغي که توي گلوت مونده باشه و نتوني بپاشيش بيرون مي چپه توي گلوم .... مي بيني؟ جرئت نکرده ام حتي اين رو براي کسي- حتي براي خودت!! - تعريف کنم .... - نه نترس ... من فراموش کرده ام ... اين هارو دارم مي نويسم چون مي دانم اينجا را نمي خواني ... اصلا اگر آدرس هم داشتي ... مي خواندي و زير جمله هايي که من از "زن " بودنم گفته بودم خط مي کشيدي و زنگ ميزدي و خيلي محترمانه از من مي خواستي اين جملات را پاک کنم .... ديگر با بقيه جملاتم٬ با بقيه احساساتم چه کاري بود؟؟-  مي بيني؟ هنوز هم کابوس آن اتفاق لعنتي! را مي بينم .... فرقي ندارد کجا ... فرقي ندارد خسته باشم يا خوش حال .  فرقي برايش ندارد که من مي خواستم! بله  فقط و فقط مي خواستم ان واقعه را ٬آن اتفاق لعنتي را٬ آن اتفاقي که هر لحظه در خواب و بيداري مرا رها نمي کرد را ٬ فراموش کنم که درست در قطار .... باز هم همان کابوس .... همان کابوسي که در بيداري برايم اتفاق افتاد ....  را در قطار ببينم ...... مي بيني؟ ديگر جرئت آوردن اسمت را هم ندارم .... گفته ايي ديگر حتي اگر زنگ هم زدي جوابت را ندهم .... حتي اگر .... نمي دانم.... مي بيني هنوز هم بعد اين همه مدت نمي توانم افکارم را درست متمرکز کنم و ياوه سرايي نکنم .... مي بيني هنوز هم مي ترسم از گفتن حقيقت .... هنوز هم ترسو ام! از نوشتن اينکه واقعا مي توانستم يا نه ..... از نوشتن اينکه آيا من با آغوش باز از تمام مصيبت ها استقبال کردم يا نه .... نمي دانم .... نوشتنم نمي آيد ... مي آيد ولي تواني براي نوشتن ندارم .... مي آيد ولي دليلي براي نوشتن ندارم ... مي آيد ولي اين رسم روزگار ست .... که من باز هم سکوت کنم و حرف هايم را از نگاهم بريزم گوشه ي اتاقم درست زير بالشم و به کسي نگويم چقدر من احساساتي ام! و به کسي نگويم که من چقدر ترسو ام! و به کسي نگويم که من  مي ترسم ... مي ترسم ازت بپرسم هنوز هم وقتي مي خندي٬ وقتي عاشقانه نگاه مي کني٬ دل ِ آدم هواي بوسه مي کند؟ که من مي ترسم ازت بپرسم که چرا " دوستم داري " و مي ترسم ازت جوابي بشنوم .... که شنيدم .... مي ترسم حتي در خيالم اسمت را تکرار کنم! مي ترسم به فون بوک موبايلم نگاه کنم و به جاي اسم تو اسم يه دختري را ببينم و تو بشيني کنارم و  موبايلم را نگاه کني و با خنده بپرسي اين کيه؟؟ مي ترسم ازت بپرسم اين رويا بود يا واقعا اتفاق افتاده ؟..... مي ترسم  ... مي ترسم ياد نگاه مهربونت بيفتم وقتي داشتي با تلفن حرف ميزدي وقتي من به ديوار تکيه داده بودم و تو داشتي به من نگاه مي کردي و من خبر نداشتم و وقتي نگاهت رو روي خودم حس کردم ... قلبم لريزد .... مي ترسم .... مي ترسم فکر کنم اين ها هم خيال بوده اند ....  ازينکه ديگه نتونم ميان واقعيت و روياهام تفکيکي قائل بشم ... ازينکه نتونم بين خاطره هاي واقعي ام - که چقدر هم کم بوده اند- با روياهايم تفکيکي قائل بشم!!  - به اين مي گويند آگرانديسمان؟!؟ - مي ترسم شما دو تا را اصلا يکي بدانم و اصلا با همين " يک " خيالتان زندگي کنم .... لعنت به من! که شما دو تارا يکي کردم! که با هر دويتان هم بد تا کردم! که خيلي چيز هاي ديگر! که خيلي چراهاي ديگر! که چرا هميشه محکوم به اين جور دوست داشتن و اين جور دوست داشته شدنم؟؟ .... اما مهم نيست٬ديگر مهم نيست ... مگه نه؟ مهم نيست که دلم در هواي خاطره هاي نداشته ام با مردي باشد که دوستش دارم ..... برايم ديگر مهم نيست .... مگر چند صباح زنده ايم؟ يه تعداد صباح عمرمان که گذشته ... بقيه اش هم يک طوري مي شود ... سخت نگير .... بگذار همين طور زندگي کنيم .... کم کم عادت ميکنيم .... به" تنهايي" ها ... به "بي کسي" ها.... به  " دل ِ هر کس دل نيست " ها ..... به " رفتن توي لاک ِ خودمان " ها .....

مي خواهد هر کسي که اينجا را مي خواند و با خودش در خيال خودش با من قصه ها ساخته بود خوشش بيايد يا نيايد ....اما من با تو هستم .... در تمام اين مدت٬نمي دانم شايد از نظر خيلي ها مثل شادي٬کوتاه ... نوشته هاي من براي تو بوده اند ... مخاطبشان را که وِل کني خود صاحب نوشته ها خاطره هايش را با تو ساخت٬ با تو پرداخت .... مهم نيست که ادرس اينجا را نداري ... مهم نيست که اين ها را تو نمي خواني .... مهم قلب من بود .... که تو دروغ گو و هوس باز خوانديش - هوس باز و آن فيث فول يکي هستند? مگه نه؟؟! - و من گوشم پر شده است از اين کابوس... اما گفتم مهم نيست .... چند بار هم قبل تر گفته بودم .... عادت مي کنيم ...  

بله .... عادت مي کنيم و اين بزرگ ترين انتقام روزگار است .....